Wir haben es geschaft!

Wir haben es geschaft. Wir? Ja, wir.fullsizerender-28

En dan bedoel ik niet de 36.000 andere mensen die de finish hebben gehaald. Dan bedoel ik Harm. Die als supporter mee ging naar Berlijn en als ‘marathoner’ naar huis ging. Eigenlijk wel een aparte blog waardig. Maar helaas. Ik heb onze nieuwbakken marathoner gevraagd, maar die vond een apart verhaal over zijn avontuur teveel toestand. “Zoveel stelt het ook niet voor”, aldus de hardloopheld. “Ik heb dingen in mijn leven gedaan, die veel indrukwekkender zijn, maar daar hoor je niemand over. En nu loop ik 4 uur hardlopend door een stad en doet iedereen alsof dat zo bijzonder is”. Was getekend. Harm Dijkman. Fijn hoor, zo’n nuchtere man in huis. Enige hysterie komt er bij ons niet in. Het is maar een marathon 😉

img_9930Maar goed, geen aparte blog, dus ik probeer zijn avontuur wel enigszins in deze blog te verwerken. Dat betekent wel dat het een flink verhaal wordt. Maar aangezien de pepernoten weer in de winkel liggen en dus de donkere dagen voor Kerst ook al naderen: dan heeft u ’s avonds lekker de tijd om deze blog te lezen. Doe er gerust een paar weken over, dat maakt mij niet uit. Vergeet niet om tussendoor adem te halen en naar de wc te gaan, dan komt alles goed.


Hallo Berlin, wir sind Harm und Nancy

Vrijdag 23 september stappen Harm en ik in de trein naar Berlijn. Direct al twee ‘bekenden’ in de trein, Stefan en Susan, die ik tot aan dat moment alleen via Instagram kende. In het echt is toch leuker, dus we maken even een praatje. Susan gaat voor haar 2e marathon, Stefan gaat als supporter mee, aangezien hij twee weken geleden de 100 (!) km in Winschoten liep. Harm vertelt dat hij de marathon niet gaat lopen. Veel te ver, zo’n marathon. (dus toen Harm zondag langs liep en Stefan’s naam riep, viel hij bijna van de stoep :-)). We zitten niet in hetzelfde hotel, dus vanaf Berlin Hauptbahnhof gaan we weer onze eigen weg.

In het infoboekje wordt mensen verzocht om zoveel mogelijk donderdag of vrijdags het startnummer op te halen, ivm drukte op zaterdag. Dus zodra we in ons hotel de tassen img_7265gedumpt hebben, gaan we op pad richting de expo. Bij de ingang staat duidelijk aangegeven dat deelnemers naar links moeten en bezoekers van de expo rechts moeten. Ik zeg tegen Harm dat hij dus niet met mij mee kan lopen. Dat vindt Harm maar onzin, dus hij loopt gewoon mee. “Als dat niet mag, word ik vanzelf wel weggestuurd”. We passeren een Startpass-controlemeneer en die checkt mijn startpas en identiteitskaart. Maar op één of andere manier mag Harm ook doorlopen van hem. Harm krijgt een deelnemerstas met papieren en gadgets in de handen gedrukt en voordat we het weten heeft hij ook een armbandje om, dat toegang geeft tot het start-finish-gebied. Harm meent nog steeds dat het bandje bedoeld is voor bezoekers van de beurs. Maar even later komen we Marlous, Manon en Sierd en zijn vrouw Esther tegen en die vragen Harm of hij ook gaat lopen, vanwege het armbandje. Harm legt uit dat hij net per ongeluk dat bandje en tasje heeft gekregen en de marathon niet gaat lopen. We kletsen nog even wat met hen, Harm en ik lopen nog een rondje over de expo, maken wat foto’s en gaan dan op zoek naar een restaurant.

Zaterdagmorgen weer op pad, Berlijn in.  Bedoeling van vandaag is relaxen en vooral niet teveel lopen, want zondag mag ik al genoeg lopen. We maken een foto met onze armbandjes en Harm stuurt deze naar Sanne en Jolanda, onze ‘Löp wah lös ‘ maatjes. Daar wordt ook al gegrapt of Harm de marathon gaat lopen. “Boek maar vast de treinreis naar Berlijn”. Nog steeds als grapje, img_9679maar inmiddels zijn bij Harm de radartjes aan gegaan.

GEEN PANIEK! GEEN PANIEK! OK, WEL PANIEK 🙂
Een paar uur later zitten we in een parkje en daar komt het hoor: “Als mensen nu nog van hun startnummer af willen, waar zetten ze het dan te koop?” Ik schiet in de lach en ben eigenlijk niet eens verbaasd. Onder het motto “nu we er toch zijn”, kun je natuurlijk ook 18 uur voor de start van de marathon bedenken dat je een marathon gaat lopen 🙂 Ik wijs Harm op startbewijshulp.nl en hij stuurt een aantal mensen een berichtje. Een paar uur later en een parkje verderop zetten we een oproep op de Facebookpagina van de Berlin Marathon. Dat ontdekt wordt door onze zwager Henrico, zodat de zoektocht naar een startbewijs niet langer anoniem is 🙂 Via nicht Iris wordt Harm getipt op een advertentie van Marktplaats. En daar lukt het. Ene img_7553Muc (Mucayit) wil nog wel van zijn startbewijs af. Van 17.00 tot 19.00 uur zijn we vervolgens druk om te ontdekken waar Mucayit is en lopen we veel te veel dwars door de stad. Wat nou, rust de dag voor de marathon…… Maar uiteindelijk lukt het: WE’VE GOT HIM! Dus daarna snel nog wat eten en richting het hotel, zodat we nog een beetje rust kunnen pakken. (oh ja, en nog snel naar de Nike winkel, want Harm wilde er wel een beetje kek bij lopen, tijdens z’n 1e marathon. Maar helaas, het shirt wat hij mooi vond, was er niet meer).

D-DAY!
Harm en ik hebben beide slecht geslapen. Ik kwam slecht in slaap, toch een beetje lopen piekeren over mijn plan de campagne. Ik heb met Hedwig afgesproken (zie wedstrijdverslag iets verderop), maar is dat wel handig? Kan ik niet beter rustig gaan lopen? Harm heeft gedroomd over aanslagen (he, gezellig) en vraagt zich af waar hij in godsnaam aan begonnen is. ’s Ochtends staat hij dus ook bij de bushalte te wachten alsof hij het meest vreselijke ooit gaat doen. Haha, heerlijke foto 🙂img_7299

Onze voorbereiding richting de marathon gaat precies zoals de avond ervoor. Ik zit me een beetje druk te maken (alles in perspectief overigens, ik ben ook geen stresskip) over alles wat ik heb gegeten en gedronken, of ik nog naar de wc moet en of we wel op tijd zijn. Harm is relaxt, die ziet het allemaal wel. Heerlijk eigenlijk, als je zo relaxt kunt zijn. Geen voorbereiding. Glaasje bietensap. Gelletje en reepje mee en ach, dan moet het wel lukken. Op mijn vraag wat hij nu gaat doen: “Ik zal die marathon niet gaan uitlopen denk ik, dat is toch helemaal niet logisch. Ik heb nooit verder als 23 km gelopen. Maar tot de 30 km moet wel lukken. En als ik er dan klaar mee ben, stap ik wel uit”. Ik zeg Harm dat een marathon ook alles behalve logisch is. Naast fysiek, toch vooral een mentaal spelletje. Mijn inschatting is dat Harm hem ‘gewoon’ uitloopt. Omdat ik denk dat hij die 30/32 km wel redelijk goed door komt en voor die laatste 10 kilometer te eigenwijs is om uit te stappen. Want ‘nu we er toch zijn…..’ 🙂  We wensen elkaar heel veel succes en spreken af dat we elkaar een berichtje sturen als we eerder uit stappen. En als we finishen, dan zien we elkaar wel ergens in het finishgebied. Afgesproken: Harm gaat richting startvak H en ik loop naar startvak E.


DE RACE…..

Een paar dagen voor Berlijn hebben Hedwig en ik contact via Facebook. We starten allebei in startvak E en Hedwig wil haar PR (3:27) gaan aanvallen. Ik geef bij Hedwig aan dat ik een slecht jaar heb gehad qua voorbereiding, dus geen idee heb OF ik de marathon uit loop en in welke tijd. Maar ik kan in elk geval gewoon proberen om op tempo mee te gaan, terugschakelen naar een rustig tempo kan tenslotte altijd nog. Dus ik spreek met Hedwig af dat ik met haar mee ga en ‘KWW’ (voor de Westerlingen –> KWW = kiek’n wat ’t wot = we zien wel hoe het gaat. Zie ook teletekstpagina 888 voor ondertiteling ;))

img_7473Hedwig stuurt een berichtje waar ze ongeveer staat in vak E en gelukkig vind ik haar al snel. We bespreken het ‘strijdplan’ met elkaar. Mooi hoe Hedwig dit beschrijft. Ze is nuchter, niet gestresst, maar wel doelgericht en weet wat ze kan (en dat blijkt later wel met haar eindtijd!!). Hedwig zegt nog ‘Ik houd me vast aan het gegeven dat je altijd nog 20% meer kunt, dan je zelf denkt’. Later tijdens mijn tocht door Berlijn denk ik nog een paar keer aan deze zin, dus bedankt Hedwig!

9.15 uur gaan we los! Hedwig maakt het tempo en ik ga achter haar aan. In het begin is het nog vrij druk op het parcours, dus lopen we veel achter elkaar aan, maar na 4/5 kilometer lopen we naast elkaar en zijn we lekker op dreef. We hebben er flink het tempo fullsizerender-33in, maar dit voelt wel goed. We ‘vliegen’ dus door de straten van Berlijn, wisselen af en toe wat woorden, genieten van het publiek onderweg en zwaaien naar de camera’s die we zien (hai mam!). Vanaf 15 km merk ik wel dat het me meer moeite kost om aan te haken bij Hedwig. Conditioneel is nog niet het probleem en ook m’n hartslag is nog wel goed. Maar vooral m’n linkerbeen begin ik te voelen. Bij de doorkomst op de Halve Marathon (1:40:26) zeg ik tegen Hedwig dat ik nog probeer tot 25 km aan te haken en dat ik daarna rustiger ga lopen. Uiteindelijk lukt me dat niet, want bij een waterpost verlies ik Hedwig uit het oog en vanaf dat moment zak ik ook terug (zie doorkomsttijden). schermafbeelding-2016-10-02-om-19-29-32

img_7491

Ik heb last van mijn linkervoet en helaas krijg ik daarna ook last van mijn maag en bezoek ik elke Dixie die ik tegen kom. 8 Dixie-bezoeken was mijn inschatting, maar als ik mijn hartslagmeter bekijk, kunnen het ook 10 bezoekjes zijn geweest. Blijkbaar gaat mijn Polar steeds op pauze als ik een Dixie in duik, want volgens mijn horloge heb ik 3:40 over de marathon gedaan ipv de 3:50 officiële tijd. Nou ja, PR Dixie bezoeken heb ik bij deze behaald. Ik ben normaal dol op het verbeteren van PR’s, maar deze PR laat ik graag met rust 🙂

Verder zie en denk ik van alles onderweg. ‘Pain is temporary, glory is forever’ en ‘pijn is een emotie en emoties kun je uitschakelen’. En vervolgens 536361_236218701_xlarge-1050x1581moet ik om mezelf lachen, dat ik dit soort zinnetjes aan het produceren ben. Bij 36 km is er een Red Bull punt ingericht. Wat een vieze stinkzooi vind ik dat. Maar de grond plakt ook helemaal. Irritant. Ik loop al niet makkelijk op 36 km, maar door die zooi plak ik bijna vast aan het asfalt. Dus de slogan van ‘Red Bull geeft je vleugels’ kan veranderd worden: “Red Bull zorgt dat-je-met-je-hardloopschoen-vast-komt-te-zitten-aan-de-winkelstraten-in-Berlijn’. Maar ja, dat bekt marketingtechnisch niet zo lekker natuurlijk.  Rond de 39 km komt Gaby langs mij heen en geeft ze aan dat ze er klaar mee is. (zie foto waar ik heerlijk onnozel opzij kijk… Ik mompel terug dat ik het ook wel gezien heb).

fullsizerender-34
Samengevat:
vanaf 23 kilometer was ik er klaar mee en heb ik overwogen om uit te stappen, omdat ik last had van een pees, waardoor mijn linkervoet/been/kuit zo vast zat, dat het niet meer zo fijn liep. Op dat moment besloten om het toch te proberen, maar dan met een flink lager tempo. Knop om en proberen te genieten van alles wat ik in Berlijn zag en hoorde (Super Nancy, Bravo Nancy, sieht gut aus Nancy. Lieve mensen in Berlijn, jullie zijn mijn helden!! Zonder jullie had ik het nooit gered. En wat lief dat jullie ‘sieht gut aus Nancy’ zeggen, terwijl dat vast niet zo was. Lief, lief, lief!! En Veronique, wat leuk dat ik jou zag rond 33 km, ik leefde weer op!).

Vervolgens toen ik voor de 4e keer de Dixie in dook, dacht ik aan mijn vader. Die mocht van de dokter een keer ‘een stukje lopen tot het einde van de oprit’. Hij liep vervolgens direct de hele straat uit en weer terug en concludeerde toen hij terug bij huis was, dat dat iets te ver was. Iets teveel van het goede. Ik liep vanuit de Dixie het parcours weer op en wist ook dat doorlopen tot de finish eigenlijk ‘iets te ver was’. Maar goed, laat me daar maar lekker bij de finish achter komen dacht ik toen. (verder zijn Gerritsens overigens niet eigenwijs hoor. Ze proberen gewoon graag alles zelf uit. Dat is heel wat anders als eigenwijs zijn. Dat snapt u).

Er zijn vast mensen die hier helemaal niets van snappen en die het wat vergezocht vinden dat ik de relatie zo leg met mijn vader. Maar voor mij was de deelname aan deze marathon en het halen van de finish iets wat ik even nodig was dit jaar. Afzien. Als je bijna twee uur lang moet afzien, vanaf 23 km en het mentaal een gevecht is om door te lopen, brengt je dat aardig dicht bij jezelf. En dicht bij je eigen verdriet, maar ook bij je trots. Ik krijg er mijn vader niet mee terug, dat snap ik ook wel. Maar ik liep wel beretrots onder de Brandenburger Tor door. Met een hartje in mijn hand en een gebalde vuist in de lucht. Deze was voor pa.
fullsizerender-29fullsizerender-30

 


Harm ‘Ozcan’ Dijkman

Ok. Finish gehaald! Vette medaille om de nek, dikke glimlach op de kop en het 1e berichtje komt binnen. Van Jolanda. Mooi man, dat mensen zo meeleven op afstand. Ik vraag Jo of Harm nog onderweg is. ‘Ja, hij loopt op 35 km nu”. Briljant! Als hij daar loopt, weet ik eigenlijk wel zeker dat hij hem uitloopt. Wat gaaf, wat een held! Loopt hem gewoon uit, wat een grap. Via de appgroepjes met andere hardlopers krijg ik door waar Harm ongeveer is op het parcours en img_7556uiteindelijk het bericht: Harm is gefinisht! Al snel daarna belt hij op en spreken we af op het grote grasveld achter de finish. Ik ben inmiddels al even binnen en een beetje bijgekomen. Dus stuiterenthousiast op Harm af. “Hoe ging het, wat vond je er van, had je het zwaar, ben je blij, vond je het leuk, wanneer was je er klaar mee, had je het warm?” Dat waren iets teveel schermafbeelding-2016-10-06-om-21-45-57vragen in 10 seconden 🙂 Harm wil vooral even zitten. In de schaduw. Even bijkomen van dit avontuur.

Dus we ploffen ergens in het start-finish-gebied neer en ik begin opnieuw met mijn diepte-interview. Harm is wat korter van stof, want zijn samenvatting staat mooi op Facebook: “tot de 30 km was het nog leuk. Na de 30 km wilde ik iedereen van de weg af meppen”. Kijk, dat zijn de feiten. Maar uiteindelijk kletsen we nog een tijdje na en wat leuk om te merken dat je ineens dezelfde dingen hebt beleefd. Waar ik normaal vertel hoe ik de marathon heb ervaren, heeft Harm ineens hetzelfde meegemaakt. En tuurlijk maakt ieder zijn eigen avontuur mee die 42 km, maar toch ook veel herkenning.

En zittend in het parkje en later ’s avonds terwijl we achter het bier en de Wienerschnitzel zitten, vind ik dat nog wel het leukste van het weekend: Harm die geheel onverwachts mee heeft gedaan. En daar verder ook heerlijk nuchter over doet. Gewoon. 42 km lopen. En dan ben je bij de finish. En dan krijg je een medaille.


The days after D-Day
Maandagmorgen. Met enige zelfspot trek ik mijn ‘Berlin, are we running today?’ shirt aan. Want ha, I don’t think so. Waggelen en een pinguïn nadoen lukt me perfect. Maar dat filmpje heeft al online gestaan, dus daar zal ik jullie niet mee vermoeien. Harm en ik hebben beide wat last van de bovenbenen, maar Harm loopt er wonderbaarlijk soepel bij voor iemand die zonder voorbereiding een marathon heeft gelopen. “Kom Geimg_7349rritsen, beetje doorlopen” krijg ik een paar keer te horen als ik een paar meter achter Harm loop.

Maandag hangen we nog even de toerist uit en vullen we onze calorieën aan. Grappig om af en toe een blik van herkenning uit te wisselen met een marathonloper, die ook als een eendje over straat waggelt. Degene die nergens last van hebben, negeer ik uiteraard volkomen. Een ander soepel zien bewegen heb ik natuurlijk geen zin in 🙂 En dan zijn er nog mensen die erbij lopen alsof ze een marathon hebben img_7555gelopen, maar die vermoedelijk 365 dagen van het jaar op deze wijze door Berlijn lopen. Die heb je natuurlijk ook…Dinsdags springen we nog wat heen en weer en op en neer voor de Brandenburger Tor voor de laatste foto’s en dan op naar huis. Mooi weekend, mooi avontuur, mooie herinneringen.

Nou. Goed. Jullie zijn inmiddels vast in slaap gevallen, uitgehongerd, uitgedroogd of huilend naar bed gegaan. Dus ik stop er mee. Ik heb me overigens nog ingehouden. Dat u het even weet 🙂

DOEI!

Oh ja: Berlijn was fantastisch! Wat een mooie stad om een marathon te lopen! (voor de niet-lopers: ook een mooie stad om gewoon te bezoeken en met je deftige derrière op een terras plaats te nemen). Fantastische sfeer, zoveel mensen langs de kant en wat een strakke organisatie, niets te klagen.

Oh ja 2: ik probeer Harm warm te krijgen voor een volgende marathon. Lukt vooralsnog niet. Maar goed he. Deze kwam ook uit het niets. Dus je weet maar nooit.

Oh ja 3: voor de mensen die op zoek zijn naar de samenvatting en onderaan deze blog beginnen: ‘when your legs get tired, run with your heart’