Roparun 2016: bloed, zweet en tranen. Maar vooral een lach!

Hoe bedoel je: hardlopend van Parijs naar Rotterdam? In je eentje? Nee, natuurlijk niet in m’n eentje. Ik doe mee aan de Roparun, ken je dat niet?

Een avontuur voor het leven lees ik overal van te voren. Na afloop kan ik het volmondig beamen. Een avontuur dat ik met geen pen kan beschrijven. Daarom heb ik de laptop maar gepakt 😉
Nu ik begin met typen, heb ik nog geen idee hoe lang mijn verhaal gaat worden. Mocht de aandacht verslappen, u kent het principe als het niet meer boeit: hang op – klik weg – bel uw bank. Mocht u volhouden: top! 🙂

Wat is dan de Roparun?
De Roparun is een estafetteloop van meer dan 500 kilometer van Parijs en Hamburg naar Rotterdam waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Het motto van de Roparun is “Leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven”.image Een team bestaat uit acht lopers en meestal daarnaast uit vier fietsers, twee chauffeurs, twee fysio’s/masseurs, 2 navigators en een organisatie rondom het basiskamp/verzorging/catering. De afstand wordt verdeeld in etappes, waarbij een team wordt opgesplitst in een A- en een B-team. Het ene team loopt zijn etappe en wordt daarna afgelost door het andere team. In de tijd dat het andere team loopt, kan het eerste team zijn rust pakken (eten, drinken, massage en slapen). Als het andere team bijna klaar is met zijn etappe, zorgt het eerste team weer dat ze klaar staan, om het stokje weer over te nemen. En. Zo. Door. Tot. De. Finish. Ondertussen loop je in een etappe met elkaar ongeveer 50 km en loop je een afgesproken imageafstand, in ons geval ongeveer 2 km. Dat wordt soms 1.8 of 2.2 km, afhankelijk of het busje ergens in de berm kan parkeren. Als loper ben je nooit alleen, maar altijd met 1 fietser/navigator voor en 1 fietser achter. Veilig, maar vooral ook erg gezellig dus. Na ca. 2 km tik je je loopmaatje aan en spring je snel in het busje. Je hebt dan ca. 3 x 2 km even rust en dan mag je weer. Snapt u het nog? 🙂 Per persoon loop je ongeveer 65 km in 48 uur.

Het avontuur voor het leven begint vrijdagochtend om half 6 in Raalte. Nou ja, iets eerder eigenlijk. Ondanks de korte nacht van 4 uurtjes, sta ik aardig naast mijn bed te stuiteren als om 4.00 uur de wekker gaat. Eindelijk is de dag aangebroken dat we richting Parijs gaan. Met alle busjes vertrekken we, terwijl Ge, Alberdien, Erik en Jeroen met de camper en aanhanger en Hans en Roy met de grote trailer  al eerder zijn gaan rijden.
imageOnze reis gaat verder prima. Helaas horen we onderweg dat de camper van Ge en Alberdien er ongeveer 10 km voor de camping mee op is gehouden. Koppeling kapot. Verrek, het was ook vrijdag de 13e…. Wat een pech en lange dag voor hen. Via connecties uit omgeving Raalte/Heino wordt geregeld dat er een camper uit Nederland richting Parijs komt. Top geregeld in zo’n korte tijd vanuit het kader. En fantastisch dat er mensen zijn die je zo uit de brand helpen. ’s Nachts om 04.00 uur vanuit Raalte naar Parijs rijden en zeggen “Ach, dat heeft niets te betekenen. Dat is toch een kleine moeite”. GOUD!

Zoveel meer dan alleen lopen
Veel aandacht gaat van te voren uit naar de lopers. Ok, het is dan wel de RopaRUN, maar wat heb ik gezien en gemerkt hoe belangrijk iedereen in het team is. De fietsers, de chauffeurs en navigatoren, de fysiotherapeuten en de mensen van het basiskamp, die zorgen dat er op tijd eten klaar is, het basiskamp is opgebouwd en veel onzichtbaar werk doen. Althans: onzichtbaar voor de buitenwereld, maar zeker niet als je zelf in het team zit. Wat mooi om te zien hoe iedereen z’n rol pakt en hoe je het echt met z’n allen doet.

Saamhorigheid en een heel groot WIJ-gevoel is dan ook merkbaar vanaf de start in Parijs. Zeker binnen onze club LEF zelf, maar ook een WIJ-gevoel met alle andere deelnemende teams (ok, behalve de Brandweer dan :-)). Dikke vette pluim voor de organisatie en alle vrijwilligers: wat een toppers allemaal, wat een enthousiaste en lieve medewerkers en vrijwilligers.

En tsja, hoe beschrijf ik dan in godsnaam wat je onderweg tegenkomt en meemaakt? Wat maakt het zo bijzonder? Gewoon. Alles.

  • Rond 21.00 uur beginnen aan je 1e shift van 50 kilometer. Met een zonsondergang langzaam het donker in lopen. In the middle of nowhere 2 kilometer rennen. Je maatje aantikken en snel het busje weer in.
  • Om 1.30 uur op het basiskamp aankomen. Je tentje in het natte gras gooien. Een lekker bordje nasi eten. “Pak je rust maar, we maken je over een uur weer wakker”. Okeeeeee 🙂 Op commando slapen is nooit mijn sterkste punt geweest. Dus 3 uur slaap in totaal vanaf zaterdagochtend tot maandagavond is het ongeveer geworden.image
  • Zondagmorgenshift. Begonnen in het pikkedonker en langzaam komt de zon op. Wat een gave shift was dat, lopen tot zon opkomt… Van te voren was ik benieuwd of ik nog vaak aan papa zou denken. Pa zou me eens moeten zien lopen hier, dacht ik nog. Heeft ie ook vast wel gezien, dat weet ik zeker 🙂
  • In België in een dorpje bij mensen in de tuin een tent met muziek. Kinderen op straat. Even het raampje van de bus open, krijgen we allemaal watermeloen in de handen gedrukt. Lekkerrr! En wat lief dat ze daar staan om ons aan te moedigen.
  • Rond middernacht door het Belgische plaatje Zele komen en daar worden toegejuicht door een enorme groep mensen: wat een feest! Wat een kick, genoeg adrenaline om daarna nog een paar uur in het donker te rennen. Check trim.A665CC56-1D24-4184-BC2B-268E5DB333FA voor wat sfeerbeelden….
  • Net buiten Zele een geknutseld sterretje in de handen gedrukt krijgen van een kindje. Schattig! (sorry meisje, ik ben het sterretje wel kwijt geraakt).image
  • Totaal het besef van tijd kwijt zijn. Het gevoel dat je vijf dagen met elkaar op pad bent. Dus iets wat 4 uur daarvoor gebeurde, wordt als ‘gisteren’ ervaren. “He, dat is een mooie zonsopkomst! Nou, het is half 10 ’s avonds. De zon gaat zo onder…. “. Goh, verrek.
  • Van zondag op maandag ’s nachts om 4.00 uur pannenkoeken eten. Ongeveer 7 stuks. Ik snap toch niet hoe ik altijd aan die lieflijke bijnamen als ‘kliko’ of ‘vreetschuur’ kom 🙂
  • Maandagochtend: de laatste lange shift. 80 kilometer in Run-bike-run-vorm. Geen busje meer, alleen fietsen en lopen, beginnend in Bergen op Zoom. Weer veel mensen langs de kant. Hoe laat is het eigenlijk? 7.00 uur, 2e Pinksterdag. Wat ontzettend gaaf dat er zoveel mensen langs de kant staan! Sommige mensen net wakker: badjas aan en met een thermoskan koffie voor de neus. Anderen zijn nog steeds wakker, gezien het biertje op tafel. Brabantse nachten zijn lang, maar dat ze zo lang waren…. 😉
  • Laatste shift had ik het zwaar. Conditioneel niet, spieren gingen nog steeds prima. Maar mijn enkel deed inmiddels wel echt pijn. Maar wat doen dan de aanmoedigingen goed! Veel mensen spreken hun waardering uit dat we dit doen. Het ‘je bent er bijna’ horen we al 1,5 dag, maar inmiddels geloof ik het…. Niet zeuren, nog even doorlopen dus. Zie ook de beelden die Hans onderweg heeft gemaakt: trim.FD8FB556-037B-4F42-ACDA-D21E64996289
  • In Rotterdam langs de Daniel den Hoed-kliniek. Allemaal afstappen en lopend onder een boog door, waar vrijwilligers allemaal de hoed voor je afnemen. Ok, die komt wel even binnen. Tranen gaan nog net niet over mijn wang, maar de brok in de keel zit er wel heel duidelijk. Ineens weer even heel erg duidelijk waarom we dit doen. Wat nou moe? Door tot aan de finish…!

Spierpijn. Van het lachen
En dan: 285B…Want naast het hele team LEF ben je tijdens de Roparun toch grotendeels aangewezen op jouw busje. 8 personen in 1 busje. In ons geval 8 personen waarvan het merendeel elkaar niet heel goed kende van te voren. En wat is het dan briljant om te merken dat je binnen 48 uur zo enorm veel lol kunt hebben met elkaar.

image
Laat ik het zo zeggen: we hadden een klik in het busje. Wat is dat dan, een klik hebben met elkaar? Geen idee, maar in ons geval haalden we ongeveer hetzelfde (bedenkelijke) niveau humor. We vonden onszelf toch best grappig en hebben echt enorm veel lol gehad onderweg. De spierpijn in mijn kaken en buikspieren van het lachen, was meer aanwezig dan in mijn kuiten. Dat zegt toch genoeg :-). Want wat doe je dan als je chauffeur John heet en de navigator Han? Daar kun je enorm veel leuke grappen mee maken.

  • He kijk, daar is een tankstaJOHN. Dat is HANdig. Omleiding in het Frans: een deviaJOHN. Voor niets gaat de sJOHN op. Niets nieuws onder de sJOHN.  Niet omdat het moet, maar omdat het HAN. Alles onder JOHN-trole. Wat een mooie sJOHNSopkomst vandaag. HANtastisch bedacht. Dat is onHANdig. Hoe deed je dat, wat een HANdigheid! Daar draai ik mijn HANd niet voor om.
  • En nadat we de nootjes van de Zuivelhoeve aan boord hadden, konden we ook los. Wat HANdig, zo’n nootvoorraad. Dat lijkt me zeker nootzakelijk. Als de noot aan de man komt, hebben we tenminste iets. Dan hoeven we ook niet aan de nootrem te trekken. Geweldigenoten! En bij hoge noot, stoppen we gewoon bij de Dixie. Ja, want er is nog hoop. Of is de situatie hopeloos? Nee, de situatie is vrij hoopvol.
  • Scheldwoorden van het weekend volgens John: dikbek, jambek, schijtbek. In die volgorde ook.
  • Mayday mayday, wie aaaaar sinking….. What are you thinking about?

Ach, ik kan nog eeuwen doorgaan. Het is leuker als je er bij bent, vermoed ik 😉

Live, love, lef
Kortom: hardlopen, fietsen, teamwork, de nodige vermoeidheid, pijn en afzien, lol maken, iets doen wat je niet ieder weekend doet, kippenvel, nog meer lachen, even klagen en weer door en niet tot bijna niet slapen. Maar vooral: GENIETEN! Wat gaaf om dan uiteindelijk maandagmiddag op die Coolsingel te zijn.

image
imageimage

A.s. vrijdag 3 juni is de slotavond van de Roparun 2016 en dan wordt bekend gemaakt hoeveel geld er is opgehaald voor het goede doel. Volg de Facebookpagina van de Roparun en van Team Lef om te kijken waar het geld aan wordt besteed.

De Roparun blijft  voor mij een avontuur, die ik niet goed kan beschrijven (ik heb een poging gedaan). Een avontuur dat je vooral zelf moet meemaken. Ik vond het een fantastische ervaring, dank aan alle LEF-fers dat ik dit samen met jullie mocht beleven. Ik had het voor geen goud willen missen!
image